Hep diyorum yanlış zamanlara doğmuşum, eski olan her şeye özeniyorum. Kabarık etekler, doğal, dağınık toplanmış saçlar, abartılı, işlemeli kıyafetler, nostalji müzikler, eski binalar, çevirmeli telefonlar, daktilolar, köy evleri... Hepsini birleştirince huzur veren bi görüntü oluşuyo kafamda. Muhtemelen şu an sahip olduğun şeylere değişir misin diye sorsalar cık derdim ama özeniyorum, içim gidiyo işte. Daha okuma yazmayı bilmeden 2 tane mektup arkadaşım vardı. Kafamda biriktirir, anneme tek tek yazdırırdım. Şimdi kutuları doldurup hediye gönderdiğimiz gibi, o zaman da süslediğim kağıtlarla, yapıştırmalarla doldururdum zarfın içini. Heyecanla cevabın gelmesini beklerdim. mektuplarım gelir gelmez annemin eteğinden ayrılmazdım, ne demiş, zarfın içine neler koymuş diye. Sonrasında çok mektup arkadaşım oldu. Her hafta bi kaç mektup birden yatırırdığım zamanlar oldu ilkokuldayken. Zamanla seyreldi gelen giden mektuplar. Artık gönderdiğim hediyelere iliştirdiğim notlardan çok ileri...
rengarenkyakamoz