rengarenkyakamoz~*

Merhaba, tatlı sonbahar gününden! :) Geçtiğimiz hafta sonu çikolatalı pasta tadında, sanki kısık seste çalan hafif bir fransız müziği eşliğinde, son derece huzurlu 3 güzel gün geçirdim :) Benim için o kadar güzel, o kadar özeldi ki, blogumda da paylaşmak, huzurlu notlar kaydetmek istedim. Askerde eşim, karnımda bebeğim, hepimiz birbirimizi çok özleyince bir hafta sonu tatili yapmak istedik :) Eskişehir'de bir misafirhane ayarlayıp eşimi evci çıkardık. Evde atıştırmalık bir şeyler hazırlayıp, sırt çantamızı yüklenip, karnımdaki minikle bindik trene, bana çok huzurlu gelen bir yolculuğa çıktık. Tren, en sevdiğim yolculuk aracı.. Bu hızlı tren bile olsa :)  Trenin verdiği huzurla hem kitap okudum hem hazırladığım atıştırmalıkları daha yoldayken yarıya indirdim :)) Yolculuğun sonunda beni kardeşim aldı, birlikte eşimi almaya gittik. Zaten bu halimle cesaret edip çıkmamın nedeni kardeşimin Eskişehir'de okumasıydı :) Geçen hafta giderken de arabayı götürmüştü bizim iç...

Merhaba güzel hafta sonundan ! :) Benim için daha bir ayrı güzel bu hafta sonu. Mükemmel bir planım olduğundan değil. Hafta içini grip geçirdim maalesef. Etrafımdaki herkes grip olunca ne yaparsam yapayım kurtulamadım gribe yakalanmaktan. Hamileyken gerçekten çok zor geçiyormuş grip. Çok şükür ki dünden beri iyi hissediyorum kendimi :) Hasta olmasaydım bu hafta sonu yapardık diye düşündüğüm bir etkinlik fikri koyayım buraya : sonbahar pikniği :) Çok uzun süremeyecek olsa da hafta sonu keyfinizi yapabilecek, sizi rahatlatabilecek kadar sürse yeter :) Kat kat kıyafetler, şallar hatta belki battaniyeler, şemsiye, kitap içeren piknik sepeti, bir termos dolusu sıcacık çay ya da vaktiniz varsa semaver..  İşte size sıcacık, huzur dolu bir gün... Biz eşimle çok severiz sonbahar pikniklerini. Yeri çok ayrıdır ♡ :) Mangal uzun sürer üşürüm derseniz evde hazırladığınız yiyeceklerden de güzel bir piknik sepeti hazırlayabilirsiniz. Biz uzun süre kalmak istemedi...

Bence İstanbul'un en özel yerlerinden Pierre Loti.. Eski zamanlardan kalma ayrı bir yer gibi. Sanki yıllarca kimse dokunmamış, dua ederek yokuşu çıkmış, tepeye varınca az soluklanmak için pötikare örtülü masaya oturmuş, ince belli bardakta sıcacık çay söylemiş, tepeden Haliç'i seyretmiş. Tek değişen şey tepeden bakıldığındaki manzara. Yeşillikler, yüksek binalar, teleferikle gelen insanlar..  Her mevsim farklı huzurlu. Yazın yemyeşil yapraklı ağaçlar, yokuşu tırmanan insanlara yol boyu gölgelik oluyor adeta gökyüzünü kaplayıp. Baharda çeşit çeşit kuş cıvıltısı.. Sanki onlar da dua ediyor mezar başlarında. Sonbaharda yerdeki kuru yaprakları sürüye sürüye mutlu oluyoruz yaprakların birbirine çarparken çıkardığı hışır hışır sese. Kışın tepede karın yağışını gözlerini kısıp izlerken montun yakalarını ellerinle sıkıca tutup birbirine daha yaklaştırıp içindeki sıcaklığı hissediyorsun kışın olanca soğukluğuna rağmen. Bazı zamanlar fazlasıyla kalabalık oluyor, ne oturacak...