Bence İstanbul'un en özel yerlerinden Pierre Loti.. Eski zamanlardan kalma ayrı bir yer gibi. Sanki yıllarca kimse dokunmamış, dua ederek yokuşu çıkmış, tepeye varınca az soluklanmak için pötikare örtülü masaya oturmuş, ince belli bardakta sıcacık çay söylemiş, tepeden Haliç'i seyretmiş. Tek değişen şey tepeden bakıldığındaki manzara. Yeşillikler, yüksek binalar, teleferikle gelen insanlar.. Her mevsim farklı huzurlu. Yazın yemyeşil yapraklı ağaçlar, yokuşu tırmanan insanlara yol boyu gölgelik oluyor adeta gökyüzünü kaplayıp. Baharda çeşit çeşit kuş cıvıltısı.. Sanki onlar da dua ediyor mezar başlarında. Sonbaharda yerdeki kuru yaprakları sürüye sürüye mutlu oluyoruz yaprakların birbirine çarparken çıkardığı hışır hışır sese. Kışın tepede karın yağışını gözlerini kısıp izlerken montun yakalarını ellerinle sıkıca tutup birbirine daha yaklaştırıp içindeki sıcaklığı hissediyorsun kışın olanca soğukluğuna rağmen. Bazı zamanlar fazlasıyla kalabalık oluyor, ne oturacak...
rengarenkyakamoz